ای شهر سوگوار، ای کوچه‌های خاموش مدینه ؛  امروز درهای آسمان باز است و زمین، دامن خود را برای اشک‌های ما گسترده؛. امروز روز هجرت مادر ست.

◾او دختر بهترین پدر بود و همسر بهترین همسر و مادر بهترین فرزندان. در خانه‌ای زندگی کرد که سقفش آسمان بود و دیوارش وحی.

◾سی روز پس از رخت بربستن پدر، پهلویش شکسته بود و داغش تازه. در بستر بیماری، هر بار که چشمانش را می‌بست، چهره پیامبر را می‌دید که می‌گفت: « دخترم، به من ملحق شو» و او، با لبخندی از جنس تسلیم، آماده رفتن شد.

◾او رفت ؛ اما فاطمه که رفتنی نیست. فاطمه در هر سحرگاهی که دستی به دعا بلند می‌شود، در هر مادری که برای فرزندش می‌سوزد، در هر خانه‌ای که مهر و صبر را با هم دارد، زنده است. او رفت تا حق را زنده نگه دارد و حق، با رفتن او به معنای واقعی « حی » شد.

◾ای بانوی دو عالم، ما هم زمان شما زیست نکردیم ؛  ما نه پهلوی شکسته‌ات را دیدیم و نه آن در سوخته را. اما امروز، در این کشور، دسته‌های عزاداری به راه می‌افتد تا به شما بگوید هنوز کسانی هستند که نامتان را با احترام می‌برند و در سوگتان اشک می‌ریزند. سفره‌ای پهن می‌شود به نام شما و برای یادآوری آن دست‌های بخشنده‌ای که هرگز از دادن خسته نشد.

سلام بر تو، ای صدیقه کبری؛، سلام بر صبرت، سلام بر اشک‌هایت و سلام بر آن سکوت سنگین که فریاد تاریخ شد.

السلام علیکِ یا فاطمة الزهرا