⬛پیامبری که رحمت را به جهانیان آموخت؛ پیامبری که با لبخندش دلها آرام میگرفت و با کلامش جانها زنده میشد. ایشان راهی را گشود که همچنان جاری است؛ راهی که از مدینه تا امروز، از دل تاریخ تا قلبها، امتداد یافته و جهان را به مهربانی فرا میخواند.
سیرهاش، مدرسهای از اخلاق بود. مدرسهای که در آن، بخشش بر خشم مقدم بود، محبت بر قدرت، و انسانیت بر هر چیز دیگر.
⬛و امامی که با صبر و کرامت، چراغ هدایت را روشن نگه داشت. امام حسن مجتبی(ع)، وارث حلم پیامبر و آیینه وقار اهلبیت. مظلومانه زیست، مظلومانه شهید شد، اما بزرگیاش هرگز در غبار تاریخ گم نشد.
صبر او، صبری نبود که از ضعف برخیزد؛ صبری بود که از اوج قدرت میآمد. کرامتش، کرامتی نبود که تنها در رفتار دیده شود؛ در نگاهش، در سکوتش، در انتخابهای دشوارش، در همه چیزش جاری بود.
⬛ در سالروز رحلت حضرت محمد مصطفی(ص) و شهادت امام حسن مجتبی(ع)، دلهایمان عزادار خاندان نبوت است؛
خاندانی که با نور ایمان، مسیر انسانیت را روشن کردند، با رحمت، دلها را آشنا کردند ، با صبر، امت را حفظ کردند و با حقیقت، تاریخ را معنا بخشیدند.
⬛ امروز، نه فقط سوگوار بلکه یادآور عهدیم .
عهدی که پیامبر با رحمتش
و امام حسن با صبرش آن را استوار کردند؛
عهدی برای مهربانی، برای اخلاق، برای ایستادن در کنار حق….
حتی اگر جهانی در برابرمان بایستد.
