این طرح ارزنده نشان می‌دهد مدیریت شهری دریافته سرمایه فرهنگی فقط در کتابخانه‌ها و آرشیوها نیست؛ در چهره‌ها، در روایت‌ها و در فعالیت افرادی است که برای این شهر نوشته‌اند، زیسته‌اند و فرهنگش را ساخته‌و اکنون در قید حیات هستند.
این کار چند ویژگی مهم دارد که آن را از یک «اکران ساده» به یک کنش فرهنگی هوشمندانه تبدیل می‌کند:
۱. احیای حافظه افکار عمومی
وقتی تصاویر مفاخر دماوند همچون اساتید علمداری، مظفریان، مشهدی‌آقایی یا حاجی‌آخوندی در خیابان دیده می‌شود، مردم فقط یک عکس نمی‌بینند؛ بخشی از تاریخ زنده شهر را می‌بینند. این یعنی پیوند نسل امروز با کسانی که تبیین فرهنگ دماوند را سر لوحه فعالیتهای مثمر ثمر خود قرار داده اند.
۲. بازگرداندن شأن و ارزش به چهره‌های فرهنگی
سال‌هاست که چهره‌های فرهنگی در سایه مانده‌اند و میدان شهر در اختیار روزمرگی های سیاسی، اقتصادی و مناسبتی بوده است. این طرح جایگاه واقعی آنان را به شهر بازگرداند.
۳.تبدیل شهر به کتابی فراخ
وقتی مردم در مسیر روزمره خود با تصویر نویسندگان، پژوهشگران و شاعران روبه‌رو می‌شوند، شهر تبدیل به یک «کتاب عمومی» می‌شود؛ به مثابه کتابی که هر رهگذر، یک صفحه‌اش را می‌خواند.
۴. تقویت هویت بومی
انتخاب چهره‌هایی که درباره دماوند نوشته‌اند، یعنی تأکید بر اینکه فرهنگ این شهر فقط مصرف‌کننده نیست؛ تولیدکننده است. انتقال این پیام برای نسل جوان چقدر بجا بود.
۵.حرکت مستمر، نه مقطعی
اعلام اینکه این طرح ادامه‌دار خواهد بود، نشان می‌دهد مدیریت شهری به یک «فرایند» فکر کرده، نه صرفاً برگزاری یک «مراسم». این همان نقطه‌ای است که یک اقدام فرهنگی را به یک سیاست فرهنگی تبدیل می‌کند.
این طرح یک اقدام زیبا، هوشمندانه و کاملاً ضروری از سمت مدیریت شهری برای شهری است که هویت تاریخی و فرهنگی‌اش همیشه زبانزد بوده اما کمتر در فضای عمومی دیده شده. دماوند با این حرکت، یک پیام روشن داده:
فرهنگ، فقط در کتاب‌ها نیست؛ در خیابان‌ها هم باید دیده شود.
انتهای پیام
