امروز سالروز شهادت نیک مردی ست که نامش، پناهِ بیپناههاست؛
مردی که هرکس در سختیها، بیصدا زیر لب میگوید: «یا رضا… خودت به فریادم برس»
امروز حرم آقا امام رضا نزدیکتر از همیشه است ؛
انگار هرکس در هرجای دنیا باشد، یک گوشه از دلش تبدیل میشود به صحن انقلاب، به بست شیخ طبرسی، به همان جایی که آدم میایستد و فقط نگاه میکند…و آرام میشود.
اما امسال ، این سوگ رنگی تازه دارد.
آستان امام رضا مهمانی دیگر نیز دارد؛
رهبر شهید هم در جوار آقاست ؛ او که فقدانش اندوهی عمیق بر دلها نشانده و نامش با آرامش، صلابت و خدمت گره خورده ؛
امروز عاشقان آقا امام رضا در دل زیارتشان میکنند و زیر لب میگویند :
«آقا جان… اگرچه از حرم دوریم، اما دلمان کنار ضریح شماست.»
و شاید همین کافی باشد؛
همین که آدم یادش باشد یک امامی هست که همیشه، همیشه، همیشه
دستِ دلِ شکسته را میگیرد.
